Kynologia

Psy myśliwskie dzieli się na następujące grupy użytkowe:

  • dzikarze
  • gończe
  • płochacze
  • norowce
  • legawe
  • posokowce

dzikarze

Psy wyszkolone do polowania na dziki, pędzą i oszczekując wyłącznie dziki, odznaczają się ciętością i umiejętnością osaczania (jamniki gładko i szorstkowłosy, foxteriery, ogar, szpice myśliwskie – łajki, płochacz niemiecki) jamnik krótkowłosy jamnik szorstkowłosy foxterier

gończe

W Polsce psy gończe używane są do polowania na zwierzynę drobną: zająca wyłącznie na terenach górzystych, na lisa we wszystkich łowiskach (ogar polski, słowacki pies gończy, beagel) ogar polski gończy słowacki beagel

płochacze

Grupa psów myśliwskich służacych do wyszukiwania, wypłaszania i wypędzania z oszczekiwaniem ptactwa wodnego, bażantów, kuropatw z szuwarów i zarośli (spaniele, foxteriery, welsh teriery, płochacz niemiecki, łajki) cockerspaniel springer spaniel angielski welsh springer spaniel

norowce

Do wypłaszania lisów i borsuków z nor ze względu na ich mały wzrost , długa sylwetkę, specyficzna budowę nóg, umożliwiających stosunkowo szybkie poruszanie się w norach oraz odwagę i ciętość używa się jamników, i terierów małego wzrostu ( jamnik szorstkowłosy, foxterier, welsh terier) jamnik szorstkowłosy terier szkocki walsh terier

legawe

Grupa ras psów myśliwskich wystawiających i aportujących drobną zwierzynę, gł. ptactwo; obecnie obejmuje: pointery, setery (ang., szkockie, irl.) oraz różne rodzaje wyżłów kontynentalnych (gryfony, niem. wyżły krótko- i szorstkowłose, wyżły: hiszp., franc., hol., wł. i portug.); nazwa wywodzi się od używanych w średniowieczu psów myśliwskich, które po wystawieniu (np. kuropatw) kładły się na ziemi (przylegały) dając myśliwemu dużo czasu na podejście do zwierzyny. pointer seter irlandzki wyżeł niemiecki szorstkowłosy

posokowce

jest to grupa psów która ze względu na swoje znakomite właściwości tropienia postrzałków zwierzyny płowej, grubej i czarnej w trudnych warunkach „po farbie” (posokowiec bawarski, posokowiec hanowerski). Do odnajdywania sarny i zwierzyny grubej w łatwych warunkach terenowych wykorzystuje sie rownież wyżła niemieckiego szorskowłosego, teriery, jamniki i spaniele.

posokowiec hanowerski

GOŃCZY POLSKI

gonczypolski

 

Wygląd ogólny

pies średniego wzrostu, o lekkiej, zwartej i sprężystej budowie, o sylwetce prostokątnej (9:10),
krótkowłosy najczęściej czarny podpalany (występuje także czekolady podpalany oraz rudy w różnych odcieniach

Charakter i otoczenie :

energiczny, zwinny, roztropny, wytrzymały, zrównoważony, bardzo podatny na tresurę (posłuszny). Znakomity, nieoceniony, skuteczny stróż domostwa (nie przesadnie hałaśliwy). Wyborny i niezastąpiony kompan wszelkich wycieczek. Mimo krótkiej sierści jest bardzo odporny na warunki klimatyczne. Dobrze współżyje z innymi zwierzętami, znakomicie radzi sobie zarówno w domu z ogrodem jak i w warunkach miejskich (w mieszkaniu niekłopotliwy). Powinien mieć możliwość swobodnego wybiegania się. Wobec właściciela i jego rodziny wierny, oddany przyjaciel a nawet wylewny. O ile właściciel zapewni mu odpowiednie żywienie i ruch, nie będzie sprawiał żadnych kłopotów. Wobec obcych zachowuje się nieufnie i z rezerwą. Wieloletnie obserwacje nie wykazały u niego skłonności do żadnych chorób dziedzicznych.

Użytkowość:

używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające, lisy (dzikarze, tropowce, płochacze, aportery). W pracy odważny, szybki, uparty i zajadły. Sprawdza się w trudnym terenie, gdzie potrzeba siły i wytrzymałości. Bardzo dobrze pracuje na śladzie rannej zwierzyny. Posiada charakterystyczny melodyjny i zmieniający tonacje gon. Nie obawia się wody wychowanie- nie sprawia specjalnych kłopotów wychowawczych i wyjątkowo chętnie się uczy. Jako pies myśliwski jest nieco niezależny i dlatego od szczenięcia (zwłaszcza samiec), musi wiedzieć kto jest najważniejszy w domowej hierarchii. Jak każdy pies nieodpowiednio prowadzony (brak konsekwencji w postępowaniu właściciela, brak odpowiedniej dawki ruchu i zajęcia, brak kontaktu z innymi psami i ludźmi) może niezbyt chętnie tolerować bliskość osobników z obcego stada (może być agresywny) i dlatego już od szczenięcia trzeba go przyzwyczajać do spotkań z innymi psami.

Pielęgnacja i żywienie:

szata gończego nie wymaga szczególnych zabiegów, jedynie od czasu do czasu wyszczotkowania. Kąpiel wskazana jedynie w przypadku ubrudzenia. Uszy, jak zawsze przy takiej ich budowie (obwisłe) należy regularnie kontrolować (np. raz w tygodniu). Pod względem żywienia nie jest wymagający, ale należy pamiętać, że wysiłek fizyczny zwiększa zapotrzebowanie organizmu na białko i węglowodany, a zimą na tłuszcze.

RYS HISTORYCZNY

Gończy polski, jest rodzimą rasą polską, występującą głównie na terenie Polski południowej (Bieszczady,Beskidy,Pieniny, Podhale). Na początku drugiej połowy XX wieku usystematyzowaną hodowlą psów gończych zajmował się płk Józef Pawlusiewicz, a parę lat potem również płk. Piotr Kartwik, który hodowane przez siebie psy sprowadził z Kresów Wschodnich, były to psy większe i cięższe, o umaszczeniu czaprakowym. Płk J.Pawlusiewicz hodował psy mniejsze, lżejsze i o umaszczeniu czarnym podpalanym W latach 60. obydwa typy występujących w kraju psów gończych zostały wpisane do księgi wstępnej jako Ogar Polski. Krzyżowanie obu odmian psów nie odniosło pożądanych efektów, co świadczyło o różnych jej genotypach. Wzorzec przystosowany do psów płk Kartawika (o umaszczeniu czaprakowym) został zarejestrowany przez FCI co spowodowało że psy płk Pawłusiewicza nie były uznawane za Ogara Polskiego i na wiele lat poszły w zapomnienie. Jednak ich ogromne walory użytkowe spowodowały, ze nadal były hodowane przez myśliwych, jednak w takiej sytuacji nie przywiązywano wagi do wymagań formalnych. Dokumentów itd. W 1983 roku Związek Kynologiczny w Polsce zdecydował się otworzyć księgę wstępną dla psów w typie ogara Pawłusiewicza co było spowodowane niesłabnącą popularnością tych psów ze względu na doskonałe walory użytkowe. Nadano im nazwę Gończy Polski. Podjęto starania aby jej wzorzec został zatwierdzony i oficjalnie zarejestrowany przez FCI jako piąta polska rasa. W listopadzie 2006 roku staranie te zostały zakończone sukcesem. Rejestracja rasy przebiegła podczas Międzynarodowej Wystawy Psów Rasowych w Poznaniu. Gończy Polski stał się piątą polską rasą uznawaną przez FCI i zarejestrowaną w grupie psów gończych pod numerem 354 jako Polish Hunting Dog. Z roku na rok ich populacja wzrasta (w Związku Kynologicznym w Polsce jest zarejestrowanych około 1300 egzemplarzy – stan w 2009 r.). Coraz częściej (i liczniej) można je spotkać na wystawach psów rasowych i innych imprezach kynologicznych, na których prezentowane są przez swoich właścicieli-pasjonatów, których z roku na rok przybywa. · Używany głównie do polowań na dziki, rzadziej zające i lisy oraz jako pies stróżujący · Także jako tropowiec i posokowiec · Rasa polecana dla osób lubiących spacery i pragnących bliskiego kontaktu z psem, dla miłośników wystaw i konkursów psów, a przede wszystkim dla myśliwych polujących zwłaszcza na grubego zwierza. · Temperament: łagodny, brawurowo odważny, zrównoważony, podatny na szkolenie, nieufny wobec obcych · Charakter i otoczenie: energiczny, zwinny, roztropny, wytrzymały, zrównoważony, bardzo podatny na tresurę (posłuszny) · Znakomity, nieoceniony, skuteczny stróż domostwa (nie przesadnie hałaśliwy). Wyborny i niezastąpiony kompan wszelkich wycieczek. Mimo krótkiej sierści jest bardzo odporny na warunki klimatyczne. Dobrze współżyje z innymi zwierzętami, znakomicie radzi sobie zarówno w domu z ogrodem jak i w warunkach miejskich (w mieszkaniu niekłopotliwy). Powinien mieć możliwość swobodnego wybiegania się. Wobec właściciela i jego rodziny wierny, oddany przyjaciel a nawet wylewny. O ile właściciel zapewni mu odpowiednie żywienie i ruch, nie będzie sprawiał żadnych kłopotów. Wobec obcych zachowuje się nieufnie i z rezerwą. Wieloletnie obserwacje nie wykazały u niego skłonności do żadnych chorób dziedzicznych. Nie sprawia specjalnych kłopotów wychowawczych i wyjątkowo chętnie się uczy. Jako pies myśliwski jest nieco niezależny i dlatego od szczenięcia (zwłaszcza samiec), musi wiedzieć kto jest najważniejszy w domowej hierarchii.
Jak każdy pies nieodpowiednio prowadzony (brak konsekwencji w postępowaniu właściciela, brak odpowiedniej dawki ruchu i zajęcia, brak kontaktu z innymi psami i ludźmi) może niezbyt chętnie tolerować bliskość osobników z obcego stada (może być agresywny) i dlatego już od szczenięcia trzeba go przyzwyczajać do spotkań z innymi psami. Psy tej rasy dożywają średnio 12-15 lat. Jako pierwsze do księgi wstępnej zostały wpisane m.in.; GAMA (KW.T-1/83/GP – wł. Jerzy Zwierzyński), MERA (KW.T-2/83/GP – wł. Ewa Danielska), a także AMI (KW.T-4/83/GP – wł. Jan Głód). GAMA dała początek hodowli „z Bukowiny Tatrzańskiej”, zaś MERA hodowli „z Gorczańskiego Sioła”. W tym czasie powstały również takie hodowle jak: „z Olczańskiego Wierchu”, „Leśna Zgraja”, „z Kongresówki”. Do jednych z najstarszych i czynnie działających do chwili obecnej hodowli bez wątpienia można zaliczyć hodowle „Inny Świat” (Dariusza Kołuckiego) i „Cnotliwy Nos” (Wojciecha Machaja). Odtwarzać rasę unikając inbredowania (bliskiego pokrewieństwa) z zaledwie kilku zarejestrowanych egzemplarzy jest bardzo trudno. Tak więc, jedni hodowcy ściśle przestrzegali wymagań formalno-prawnych, stosowali metodę inbredowania, szybciej uzyskiwali wpis PKR, zaś inni – mając na uwadze dobro rasy, przetrwanie walorów użytkowych – łączyli psy już zarejestrowane i spełniające wszelkie wymagania hodowlano-formalne z wyszukiwanymi egzemplarzami psów w typie gończych polskich, o doskonałych walorach użytkowych (zwłaszcza w Bieszczadach i na Podkarpaciu), ale nie zarejestrowanymi w Związku Kynologicznym i nie spełniającymi wymagań formalnych np. właściciel nie był członkiem Związku Kynologicznego lub pies posiadał tylko metrykę. W takich przypadkach pochodzenie tego rodzaju potomstwa traktowane było przez Związek Kynologiczny jako NN, a miot uzyskiwał wpis do Księgi Wstępnej. Nie zależnie od przyjętej metody hodowlanej, dzięki takim hodowcom – zapaleńcom zawdzięczamy obecną populację gończego polskiego Pierwsze psy rodowodowe tej rasy przyszły na świat dopiero w 1989 roku w hodowli „z Cisówki”. Był to miot po PROCIE ” z Kazimierzowa i RAFIE „z Kongresówki”, wśród których pies o imieniu PROT jako pierwszy przedstawiciel tej rasy uzyskał championa. Z roku na rok obserwuje się na wystawowych ringach stawkę coraz bardziej wyrównaną, co bardzo cieszy miłośników i sympatyków rasy.

 

Posokowiec bawarski


Kraj pochodzenia rasy: Niemcy
Data publikacji obowiązującego oryginału standardu: 01.04.1996
Użytkowość: posokowiec
Klasyfikacja FCI: grupa 6 – psy gończe, posokowce i rasy pokrewne
sekcja 2 – posokowce.
Z próbami pracy.
Wrażenie ogólne: pies harmonijnie zbudowany, lekki, bardzo ruchliwy, muskularny, średniej wielkości. W wymiarach tułowia długość przeważa nieco nad wysokością. Korpus przebudowany nieco w części tylnej, osadzony na niezbyt wysokich kończynach. Głowa noszona poziomo lub nieco uniesiona. Ogon noszony poziomo lub zwieszony ukośnie w dół.
Zachowanie – charakter: spokojny i zrównoważony, przywiązany do swego właściciela, powściągliwy w stosunku do obcych. Odpowiada stawianym wymaganiom jako pies pewny siebie, nie bojący się, łatwy w prowadzeniu, który lękając się będzie jeszcze agresywny.
Głowa:
Część mózgowa: stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, czoło wyraźnie odgraniczone, dobrze rozwinięte łuki brwiowe, guz potyliczny miernie wyrazisty. Stop wyraźny.
Część twarzowa:
Nos: dobrej wielkości, nie za szeroki, nozdrza dobrze rozwarte. Czarny lub ciemnoczerwony.
Kufa: pod oczami nieco odgraniczona, trochę krótsza od części mózgowej, dostatecznie
szeroka, nie szpiczasta. Grzbiet nosa lekko wysklepiony lub płaski.
Wargi: prawidłowo obwisłe, średniej grubości, dobrze wykształcone kąciki wargowe.
Szczęki: silne z perfekcyjnym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, przy którym górne siekacze bez żadnej szpary ustawione są pionowo przed siekaczami dolnymi. Kompletne uzębienie składające się z 42 zdrowych zębów. Zgryz kleszczowy dopuszczalny. Policzki: umiarkowanie zaznaczone.
Oczy: klarowne o bystrym spojrzeniu. Nie za duże i nie za okrągłe. Ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze. Powieki dobrze przylegające i prawidłowo pigmentowane.
Uszy: długości nieco większej niż średnia ale sięgające najwyżej do czubka nosa, ciężkie, wysoko i szeroko osadzone, u dołu zaokrąglone bez skręceń zwieszają się w dół przylegając do policzków.

Szyja: średnio długa i mocna. Nieco luźnej skóry (łałok) gardłowej.

Tułów: linia górna od kłębu do kończyn tylnych lekko wznosząca się. Kłąb mało wyraźny. Płynne przejście szyi w grzbiet. Grzbiet mocny i sprężysty. Lędźwie stosunkowo krótkie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione. Krzyż długi i dość płasko przebiegający. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, dobrze rozwinięte przedpiersie; owalny kościec z daleko do tyłu sięgającymi żebrami. Linia dolna stopniowo do tyłu wznosząca się; brzuch lekko podciągnięty.

Ogon: średniej długości, sięgający najwyżej do stawów skokowych; wysoko osadzony; noszony poziomo lub lekko skośnie zwieszony.

Kończyny:
Kończyny przednie: oglądane z przodu proste i równoległe, oglądane z boku dobrze osadzone w stosunku do tułowia, dobrze katowane. Łopatki leżące skośnie do tyłu, dobrze umięśnione. Ramiona długie, suche, dobrze umięśnione. Łokcie przylegające do tułowia, nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Podramiona suche i pionowo ustawione o mocnej kości, bardzo dobrze umięśnione. Stawy nadgarstków mocne. Śródstopie skierowane nieznacznie do przodu. Łapy w kształcie łyżki (zajęcze), z dobrze wysklepionymi i ściśle ze sobą zwartymi palcami, jak również z wystarczająco wyściełanymi, szorstkimi, odpornymi i dobrze pigmentowanymi opuszkami. Łapy równoległe. Zarówno w pozycji stojącej jak i w ruchu nie powinny być skierowane ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Pazury czarne lub rogowe.
Kończyny tylne: Kości mocne. Kończyny oglądane z tyłu proste i równoległe. Dobrze kątowane. Uda szerokie i muskularne. Kolana mocne. Podudzia stosunkowo długie, muskularne i suche. Stawy skokowe mocne. Śródstopie krótkie, ustawione pionowo. Stopy w kształcie łyżki (zajęcze), z dobrze wysklepionymi i ściśle ze sobą zwartymi palcami, jak również z wystarczająco wyściełanymi, szorstkimi, odpornymi i dobrze pigmentowanymi opuszkami. Stopy równoległe. Zarówno w pozycji stojącej jak i w ruchu nie powinny być skierowane ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Pazury czarne lub rogowe.
Sposób poruszania się: zabierający dużo przestrzeni o dobrym i płynnym wykroku. Kończyny przednie i tylne stawiane prosto i równolegle, lekko sprężyście.
Skóra: silna, ściśle przylegająca do ciała
Szata: sierść gęsta, gładko przylegająca, umiarkowanie szorstka z niewielkim połyskiem; delikatniejsza na głowie i uszach, dłuższa i bardziej szorstka na brzuchu, kończynach i ogonie.
Umaszczenie: soczysta czerwień, czerwień jelenia, czerwień brunatna, czerwonożółte,
również blado żółte do pszenicznego; czerwonoszare jak zimowa suknia zwierzyny płowej, także podpalane lub ciemno pręgowane. Na grzbiecie zabarwienie podstawowe jest często bardziej intensywne. Kufa i uszy ciemne. Ogon przeważnie ciemno pręgowany. Mała, jasna plama na piersi jest dopuszczalna.
Wielkość: psy: 47 – 52 cm suki: 44 – 48 cm
Zarówno dla psów jak i dla suk nie przewiduje się żadnej tolerancji ani w górę ani w dół.
Wady: każde odstępstwo od wymienionych punktów jest wadą, której wielkość uzależniona jest od stopnia odstępstwa od wzorca.
Wady ciężkie: Mięsiste zabarwienie nosa. Nieznaczny przodozgryz i tyłozgryz, częściowe cęgi. Bardzo luźne powieki. Wyraźny grzbiet łękowaty lub karpiowaty, bardzo płaska lub beczkowata klatka piersiowa. Mocno na zewnątrz lub do wewnątrz wykręcone stawy łokciowe, silnie przebudowane kończyny tylne. Bardzo wąskie, krowie lub „o” kształtne ustawienie kończyn tylnych zarówno w pozycji stojącej jak i w ruchu. Zbyt delikatna lub zbyt cienka sierść. Znacznego stopnia nieprawidłowości umaszczenia szaty; czarne umaszczenie z czerwonawym podpalaniem. Nieprawidłowa wielkość.
Wady dyskwalifikujące: Cherlawość. Wyraźne przodozgryz, tyłozgryz, zgryz krzyżowy, braki uzębienia (poza PI). Ektropizm i entropizm. Wrodzone załamania ogona.
Uwaga:
U psów, oba prawidłowo rozwinięte jądra, muszą znajdować się w worku mosznowym.

Karelski pies na niedźwiedzie

Potocznie zwany karelczykiem, to stara nordycka rasa psów, która pochodzi z Finlandii, a dokładniej – została wyhodowana w Karelii. Dawniej, kiedy jeszcze w Finlandii występowały niedźwiedzie – Karelskich psów używano do polowań na te olbrzymie zwierzęta drapieżne i stąd właśnie wzięła się ich nazwa.Pierwszy karelczyk trafił do Polski na początku lat 60. i od tej pory rasa jest obecna w naszym kraju, szkoda tylko, że jej populacja jest tak niewielka, ale za to poziom posiadanych przez nas psów jest wysoki.Ten średniej wielkości czarno-biały szpic odznacza się ogromną pasją łowiecką, ma znakomity węch i wzrok toteż nadal używany jest – choć niestety nie często – do polowań i to nie tylko na niedźwiedzie, również na łosie, jelenie, dziki, rysie i wilki.Karelczyk znakomicie radzi sobie również polując na wszelkiego rodzaju ptactwo dzikie (bażanty, kaczki) oraz na zwierzęta futerkowe (sobole, kuny, wiewiórki). Odznacza się wszystkimi właściwościami psychicznymi i użytkowymi charakterystycznymi dla grupy szpiców. Główne cechy charakteru tego psa to: odwaga i determinacja, które to cechy nierzadko ratowały życie myśliwemu przed rozjuszonym niedźwiedziem. Również woda nie stanowi dla Karelczyka żadnej przeszkody, ponieważ pies ten jest świetnym pływakiem. Duża samodzielność i niezależność wynikająca ze specyfiki środowiska, w jakim kształtowała się rasa sprawia, że pies ten jest znakomitym towarzyszem i pomocnikiem na polowaniach, choć wymaga przewodnika doświadczonego, cierpliwego i konsekwentnego.Karelski Pies na Niedźwiedzie nie nadaje się do szkolenia na ślepo posłusznego i wpatrzonego we właściciela psa, bowiem podobnie jak inne rasy pierwotne jest psem bardzo niezależnym, ale jego spokojne i łagodne usposobienie, ogromna pojetność i niezwykła wrażliwość na sposób obchodzenia się z nim opiekuna czy przewodnika stanowi zeń oddanego przyjaciela.

Standard FCI nr 48 (31.05.1994)
Karelski pies na nNiedźwiedzie (Karjalankarhukoira)
Kraj pochodzenia: Finlandia
Data publikacji obowiązującego standardu: 15.09.1989
Użytkowość: wszechstronny pies myśliwski
Klasyfikacja FCI: Grupa V Szpice i psy ras pierwotnych
Sekcja 2 Nordyckie psy myśliwskie
Nie obowiązują próby pracy
Wygląd ogólny: Karelczyk to pies średniej wielkości o mocnej i krzepkiej budowie i sylwetce formatu prostokątnego, z tym, że długość tułowia tylko nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Szata gęsta z dwuwarstwowym podszerstkiem, uszy prosto stojące, ogon zakręcony na grzbiecie – w kształcie obwarzanka.
Głowa: Oglądana od przodu jest trójkątna. Przełom czołowo-nosowy łagodnie zaznaczony, stop zaznaczony, czoło lekko wypukłe, brwi nieznacznie rozwinięte.Kufa: głęboka o prostym grzbiecie nosa lekko zwężającym się ku czubkowi nosa. Nos czarny, dobrze rozwinięty, wargi cienkie, dobrze przylegające.Zgryz nożycowy.Oczy dość małe, ciemnobrązowe o żywym spojrzeniu.Uszy stojące, średniej wielkości z nieznacznie zaokrąglonymi czubkami, lekko zwrócone na zewnątrz.
Szyja: średniej długości, muskularna, wysklepiona, obficie owłosiona. Tułów: zdecydowanie mocny, zwarty, grzbiet prosty, dobrze umięśniony. Klatka piersiowa obszerna sięgająca łokci. Zad szeroki i lekko opadający.
Brzuch lekko podkasany.
Ogon: średniej długości, wysoko osadzony, zakręcony na grzbiecie w kształcie obwarzanka, czubek ogona dotyka boków lub grzbietu. Kończyny:Kończyny przednie (piersiowe) mocne i proste o stosunkowo skośnych i muskularnych łopatkach i łokciach skierowanych wprost do tyłu, przedramiona proste o lekko odsiebnie ustawionym śródręczu.Kończyny tylne (miedniczne) silne i muskularne, oglądane od tyłu są proste i równoległe. Przód tylnych kończyn jest harmonijnie zaokrąglony. Udo jest szerokie, staw skokowy umiarkowanie katowany.Stopy przednie zwarte, okrągłe, dobrze wysklepione. Stopy tylne zwarte i nieco dłuższe i bardziej płaskie od przednich.
Owłosienie i umaszczenie:Włos okrywowy jest prosty, sztywny i twardy, podszerstek miękki i gęsty, na szyi, grzbiecie i tylnej stronie pośladków sierść okrywowa jest dłuższa niż na reszcie ciała. Umaszczenie czarne, z tym, że bardziej jest pożądane o odcieniu brązowym lub matowym, przeważnie z białym znakowaniem lub białymi plamami na głowie, szyi, piersi, brzuchu, nogach i z białym końcem ogona. Dopuszczalne jest również umaszczenie czysto czarne.
Wzrost:Wysokość w kłębie: idealna 57 cm u samców,52 cm u suk. Dopuszczalne odchylenia +/- 3 cm.
Cechy dopuszczalne, choć niepożądane:– ogon szczątkowy,- wilcze pazury,- umaszczenie biało-czarne (na białym tle czarne plamy),- sierść biała z dodatkiem koloru wilczastego, albo na białym tle plamy koloru wilczastego.
Wady:- słaba kość,- wysmukła kufa,- duże uszy,- zbyt jasne oczy lub z domieszką koloru niebieskiego,- zbyt luźna skóra na podgardlu,- zbyt głęboka lub beczkowata klatka piersiowa,-zbyt strome łopatki,- strome stawy skokowe,- płaskie palce,- prosty lub biczopodobny ogon,- włos pofalowany lub kędzierzawy,- inny kolor umaszczenia niż dozwolony przez wzorzec,- agresja w stosunku do ludzi.
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra opuszczone do moszny.
Bibliografia:
1.„Wzorce ras – grupa V FCI Szpice i psy ras pierwotnych” wydane przez KLUB SZPICA przy zarządzie Głównym ZKwP, Warszawa 2000 r.
2.„SZPICE MYŚLIWSKIE” Edward Frankiewicz Wydawnictwo Akcydensowe Warszawa 1998

Wyżeł niemiecki krótkowłosy


Deutscher kurzhaariger Vorstehhund – wyżeł niemiecki krótkowłosy.
Kraj pochodzenia: Niemcy.
Data publikacji oryginału obowiązującego wzorca: 25.10.2000 r.
Przydatność: Wszechstronnie użytkowy pies myśliwski.
Klasyfikacja: Grupa VII FCI – wyzły
Sekcja 1,1 wyżły kontynentalne typu „Braque”
z obowiązującymi konkursami pracy.
Z oryginału w języku niemieckim przetłumaczył Erwin Dembiniok.
Krótki przegląd historyczny: Historia rasy bierze swój początek w czasach, kiedy w krajach śródziemnomorskich polowano na ptactwo przy użyciu sieci oraz podczas polowań z sokołami. Przez Francję, Hiszpanię i Flandrię wyżły dostały się do książęcych dworów niemiec­kich. Ich najistotniejszą cechą polową było wystawianie. Pilna potrzeba posiadania wyżła zaszła z chwilą zastosowania w łowiectwie broni palnej od 1750 roku. Na ptactwo polowano w locie przed psem. Był to istotny krok od wystawiania do wielostronnej pracy psa użytkowego.
Podstawę hodowli i jej rozwój stanowiła wydana w 1897 roku księ­ga rodowa wyżłów niemieckich krótkowłosych (Zuchtbuch D-Kurzhaar), podwaliny której położył książę Albrecht z Solms— Braunfeld. Okreś­lił on znaki morfologiczne rasy oraz proste zasady sprawdzania cech użytkowych psów. Zasady te przechodzą dzisiaj przez sito wielu re­gulaminów hodowlanych i regulaminów prób i konkursów. Wzorzec okreś­la pokrój wszechstronnego psa myśliwskiego, jakim jest wyżeł niemiecki krótkowłosy. Określa pożądane cechy umożliwiające mu wywiązywanie się ze stawianych do późnej starości zadań.
Wygląd ogólny: Szlachetny, harmonijnie zbudowany pies, którego kszta­łty gwarantują siłę, wytrzymałość i szybkość. Postawa wyniosła o wy­raźnych liniach, sucha głowa, dobrze noszony ogon, twarda i błyszcząca szata, przestronne i harmonijne ruchy stanowią główne elementy szlachetności rasy.
Ważne proporcje: długość tułowia nieznacznie dłuższa aniżeli wyso­kość w kłębie.
Usposobienie, charakter: zrównoważony, spolegliwy, łagodny tem­perament, niebojaźliwy ani agresywny.
Głowa: sucha, wyraźna, ani za lekka ani za ciężka, wielkością i długością dopasowana do całości, uwzględniająca cechy płci.
Czaszka: dostatecznie szeroka, lekko sklepiona, z mało widoczną kością potyliczną. Rysa czołowa niezbyt głęboka. Łuki nadoczodołowe wyraźnie ukształtowane. Przełom czołowy umiarkowanie zaznaczony.
Twarzowa część głowy:
Nos: wierzchołek nosa, trufla, nieznacznie wysunięty, nozdrza dostatecznie szerokie, ruchliwe, w zasadzie brązowe. U psów czarnych i czarno dereszowatych zawsze czarne. Jedynie psy o białym umaszczeniu jako za­sadniczym mogą mieć barwę cielistą lub plamy.
Kufa: długa szeroka, głęboka i silna umożliwiająca aportowanie zwie­rzyny. Grzbiet nosa z profilu jest lekko garbaty i przechodzi od szlachetnie ukształtowanego garbonosa do nieznacznego wzniesienia ponad linię prostą. Profil grzbietu nosa jest wyraźniejszy u psów. Dopuszczalny, lecz mniej ceniony jest grzbiet nosa o linii pros­tej. Wklęsły stanowi duży błąd.
Fafle: przylegające, nie przewisłe, dobrze pigmentowane. Od wierzcho­łka nosa opadają prawie pionowo i łagodnym łukiem zachodzą do zazna­czonych wyraźnie kącików warg.
Szczęki i Zęby: Silne szczęki z prawidłowym nożycowym zgryzem. Sie­kacze górnej szczęki nie mogą być ułożone tak, by w całości pokrywa­ły siekacze żuchwy. Powinny być ustawione prawie pionowo. Zdrowe uzę­bienie liczy 42 zęby.
Policzki: silne, dobrze umięśnione.
Oczy: średniej wielkości, nie wybałuszone ani też osadzone zbyt głę­boko. Najlepszy jest pigment ciemno brązowy. Powieki dobrze przyle­gające.
Uszy: umiarkowanie długie, wysoko i szeroko osadzone, gładkie bez skrętów, dobrze przylegające do głowy, na końcach zaokrąglone. Nie mięsiste ani delikatne. Wyciągnięte do przodu powinny sięgać kąci­ków warg.
Szyja: długości harmonizującej z budową ciała, stopniowo rozszerza­jąca się ku barkowi. Sucha, muskularna, lekko wygięta. Skóra ściele przylegająca.
Tułów:
Linia górna: prosta lekko opadająca.
Kłąb: wyraźny.
Grzbiet: mocny, dobrze umięśniony. Wyrostki kolczyste powinny być pokryte mięśniami.
Lędźwie: krótkie szerokie, dobrze umięśnione, równe albo nieznacz­nie wypukłe. Przejście z grzbietu do lędźwi łagodne, całość dobrze związana.
Zad: szeroki, dostatecznie długi, nie może być ścięty, łagodnie opadający do ogona, dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa: bardziej głęboka aniżeli szeroka z dobrze zazna­czonym przedpiersiem. Mostek powinien sięgać daleko do tyłu. Mostek i staw łokciowy powinny się znajdować na tej samej wysokości. Dobrze wysklepione żebra nie mogą być płaskie lub beczkowato wygięte. Żeb­ra rzekome dobrze ukierunkowane.
Dolna linia profilu i brzuch: tworzy eleganci łuk z lekkim i suchym podciągnięciem ku tyłowi.
Ogon: Wysoko osadzony, u nasady grubszy dalej ścieniający się, śred­nio długi. Dla praktyki polowania skracany do około połowy długości. W spokoju opuszczony w dół, w ruchu psa noszony poziomo, nie za wyso­ko nad linią grzbietu. Nie może być zakrzywiony. W krajach, które kopiowania zakazują może pozostać w całej długości. Powinien sięgać do stawu skokowego. Opadający podczas bezruchu psa jest nieznacznie szablasto wygięty.
Kończyny przednie:
Ogólnie: widziane z przodu proste i równoległe, z boku dobrze umiejscowione pod korpusem.
Łopatki: skośne, płasko przylegające, skierowane do tyłu, mocne o suchej muskulaturze, o dobrym kątowaniu z ramieniem.
Łokieć: przylegający do ciała, nie jednak wtłoczony czy luźny albo odstawiony, umiejscowiony daleko w tyle. Katowanie między kością ramienną a podramieniem ma być prawidłowe.
Podramię: równe, dostatecznie umięśnione. Mocne ale nie zbyt grube kości.
Staw nadgarstkowy: silny.
Kości śródręcza: są lekko ukątowane, wskutek czego są lekko skośne.
Łapy: od okrągłych do owalnych, z dobrze zwartymi, wypukłymi pal­cami z jędrnymi opuszkami. Są ustawione równolegle zarówno podczas bezruchu jak i w ruchu. Nie mogą być odsiebne ani dosiebne.
Kończyny tylne:
Wrażenie ogólne: oglądane z tyłu proste i równoległe. Dobrze kąto­wane. Mocne kości.
Udo: długie, szerokie, dobrze umięśnione.
Kolano: mocne o prawidłowym katowaniu kości udowej z kośćmi podudzia.
Podudzie: długie, muskularne, dobrze kątowane w stawie skokowym.
Staw skokowy: silny
Śródstopie: ustawione pionowo silne.
Stopy: okrągłe do owalnych, z dobrze zwartymi, z dobrze wypukłymi palcami, zakończonymi silnymi pazurami, z twardymi opuszkami. Są ustawione równolegle i nie mogą być ani zbieżne ani rozbieżne.
Mechanika ruchu: przestrzenna o posuwistym kroku, śródręcze i śródstopie są względem siebie równoległe.
Skóra: dobrze przylegająca bez tworzenia fałd.
Szata:
Sierść: krótka i gęsta, w dotyku twarda. Na głowie i uszach cieńsza i krótsza. Pod ogonem nie powinna być dłuższa. Powinna okrywać całe ciało psa.
Umaszczenie:
— brązowe bez znaczeń,
— brązowe z nieznacznymi białymi lub nakrapianymi znaczeniami na piersi i odnóżach,
— ciemnodereszowate z brązową głową, brązowymi łatami lub cętkami. Tłem takiego umaszczenia jest zwarta mieszanina włosów brązowych z białymi, albo białymi z brązowymi. Jest ona korzystna jako mniej rzucająca się w oczy podczas pracy w terenie. Na zewnętrznej stro­nie tylnych odnóży sierść bywa podobnie jak na końcu ogona jaśnie­jsza.
— jasno dereszowata z brązową głową, z łatami lub nakrapianiem albo bez łat. Przy takim umaszczeniu dominują włosy białe i psy są jaśniej­sze.
— białe z brązową głową, brązowymi łatami lub cętkami,
— umaszczenie czarne z wszystkimi jak powyżej wariantami jak również umaszczenie brązowego deresza.
— żółte podpalanie jest dopuszczalne .
— gwiazdki i łysinki, jak również nakrapiane wargi są dopuszczalne.
Wzrost: wysokość w kłębie – psy: 62 – 66 cm, suki: 58 – 63 cm.
Wszystkie odchylenia od ustalonych kryteriów uważa się za wady.
Powinno się je uwzględniać dokładnie według stopnia uchybienia.
– błędy w budowie, mało zróżnicowane znaki morfologiczne płci.
– za krótka kufa,
– zbyt obfite albo skąpe fafle,
– brak dwóch zębów /z P1 i M3/, to znaczy z ogólnej ilości czterech zębów P1 i dwóch zębów M3 mogą brakować najwyżej dwa zęby,
– zbyt jasne oko jak również oko żółte – jastrzębie,
– ucho za długie lub krótkie, ciężkie, zbyt wąsko osadzone jak również skręcone,
– luźna skóra szyi,
– lekko karpiowaty grzbiet,
– krótki zad,
– ogon noszony wysoko ponad linię grzbietu,
– łokcie ustawione do wewnątrz lub na zewnątrz, palce łap dosiebnie albo odsiebnie ustawione,
– ścięty stromy zad,
– lekko beczkowate ustawienie tylnych odnóży, nieznaczne krowie ustawienie odnóży, postawa wąska.
Duże błędy:
– ciężka limfatyczna, grubokoścista budowa,
– szpiczasta kufa, wklęsła linia grzbietu,
– wyraźny przełom nosowy,
– cielista lub plamista trufla z wyjątkiem bielaków,
– zgryz cęgowy i częściowo cęgowy. (U psów powyżej czterech lat tak zwane starcze starcie siekaczy nie ma wpływu na ocenę pod warunkiem dostarczenia przez klub zaświadczenia, że na ostatnim przeglądzie hodowlanym siekacze nie wykazywały wad),
– widoczny karpiowaty jak i łęgowaty grzbiet,
– brak głębokości klatki piersiowej, słabe przedpiersie, budowa klatki płaska lub beczkowata,
– mocno do wewnątrz albo na zewnątrz wykręcony staw łokciowy,
– miękki i zdeformowany staw nadgarstkowy,
– strome kości śródręcza,
– mocno zaznaczona postawa odnóży krowia i beczkowata jak w bezruchu tak podczas ruchu
– źle ustawione śródstopie,
– źle ustawione palce,
– płaskie poduszki,
– ciężki chód,
– różnice miary w kłębie większe aniżeli dwa cm.
Wady dyskwalifikujące:
– duże odchylenia od znaków morfologicznych określonej płci,
– brak więcej aniżeli dwóch zębów z czterech zębów P1 a dwóch M3, brak jakiegokolwiek innego zebu lub zębów. Niewidzialne zęby uważa się jako brakujące. Jeśli klub oświadczy, że brakujące zęby stwier­dzono na ostatnim przeglądzie hodowlanym zaświadczenie się uznaje.
– przodozgryz, tyłozgryz, zgryz krzyżowy i wszystkie formy przejś­ciowe,
– zęby nadliczbowe, oprócz zębów ustawionych prawidłowo w szeregu,
– rozszczepienie szczęk i fafli,
– bardzo luźne powieki, entropium, ektropium i podwójne rzęsy,
– bardzo stroma łopatka i deformacja wyrostków kolczystych,
– deformacja klatki piersiowej i n.p. wystający mostek,
– wilcze palce i wilcze pazury,
– psy charakteru słabego.
Psy muszą posiadać widoczne, normalnie rozwinięte jądra umieszczone w mosznie.